ทำไมเธอจะไม่รู้ว่ายาขุดนั้นมันต้องมีผลกับร่างกายอย่างไร เธอ รู้อยู่แล้ว ตอนนี้อาจจะเป็นผลดีเพราะมันไประงับอาการปวดให้สงบลง ดักฟังไร้สาย  ได้ แต่หากเธอไม่กิน เธอก็ปวด ยากลางบ้านสมุนไพรขนานไหนๆ ก็ ไม่ลามารถรักษาโรคปวดอย่างร้ายแรงนี้ไม่ได้ เวลาเธอปวดแทบไม่ อยากมองหน้าใครเลยมันปวดไปทั้งขา ทั้งข้อ ตามหลังตามไหล่ปวด ราวกับว่ากระดูกกระเดี้ยวจะหักสลาย แต่มันไม่หัก มันปวดชํ้าซาก ปวดแล้วปวดอีก ทรมานที่สุด เมื่อยาขุดทำให้หายปวด ก็ต้องกินมัน อยู่อย่างนี้แหละ“เมื่อหายก็กินไปนะจรรยา ดีกว่าปล่อยให้มันเจ็บมันปวด มัน ทรมาน ทำอะไรก็ไม1ได้งานนาพี่ปินก็ทำคนเดียว11 เมื่อกินแล้วหาย สมคิดก็คิดว่าวิธืนี้ดีที่สุดแล้วสำหรับชีวิต ในบางวันที่เห็นนายปีนออก ไปทำงานนา ก็ลงสารอยากไปช่วย แต่เขาก็บอกให้อยู่บ้านเฉยๆ ก็เลยช่วยงานในสวนกับน้องลาวบ้าง เลี้ยงน้องคนเล็กบ้างและขาย ของในบ้านไปเรื่อย ๆ น้องสาวจะเอาของในสวนมาให้นั่งขายที่บ้าน แต่ในบางวันเธอก็จะอุ้มน้องเดินไปบนคันนาหลังบ้านเพราะอยากเห็น ท้องทุ่งนาที่ตนเองเคยลงนาทุกปีอย่างห่วงใยและคิดถึงในบางครั้งที่เธอยืนมองท้องทุ่งนาที่ไกลสุดลูกหูลูกตาเธอก็ คิดว่า การเป็นชาวนานั้นมันช่างยากแค้นแสนเข็ญเลียเหลือเกิน อาชีพชาวนานั้นเหนื่อย แทบไม่ได้พักผ่อนและเปีนอาชีพที่หนักมาก ลำหรับผู้หญิงอย่างเธอที่ทำมานานยี่สิบกว่าปี หากเลือกเกิดได้ก็ไม' อยากเกิดเป็นลูกชาวนาหรอก อยากเป็นคนอื่นๆ ที่มีอาชีพที่สบาย กว่านี้ รับราชการ เป็นครู เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลตามหน่วยงานต่าง ๆ หลายครั้งที่หวนคิดถึงตัวเองหากเรียนสูงๆ แล้วไปสอบเข้าทำงานรับ อุปกรณ์ติดตาม  ราชการกับเขาป่านนี้คงได้แต่งตัวสวย ๆ สง่างามด้วยเครื่องแบบ ข้าราชการ นั่งรถเดินทางไปทำงานตามหน่วยงานที่มั่นคงแบบ เชิดหน้าชูตาแต่วันนี้ของเธอก็คือสาวชาวนา แต่งงานมีครอบครัว และยังจะ ต้องทำนาต่อไปตลอดชีวิต....เธอนอนคิดเรื่องนี้ทุกคืนเรื่องชีวิตที่กำลัง เดินทางอยู่ ทางที่เหนื่อยยาก สมัยพ่อแม่มีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้คิดมาก เท่าไหร่หรอก เพราะมีพ่อแม่อยู่ด้วย พ่อแม่เป็นหลักในการทำนาทำ สวนต่างๆ แต่พอมาได้รับมรดกตกทอด ก็เลยรู้ว่าเหนื่อยและหนัก และตอนป่วยนี่แหละที่ใจมันท้อแท้ หากป่วยมากไปกว่านี้จะทำ อย่างไร ก็คงนอนรอวันตายเท่านั้นกระมัง“การทำบุญด้วยเจตนาดี คิดดี ทำด้วยบริสุทธิ่ใจ เงินทองที่หา มาได้ด้วยสุจริต จะเป็นบุญที่ยิ่ง'ใหญ่ อธิษฐานสิ่งใดก็จะได้ผล ถึงชาติ นี้จะยังไม่ส่งผลแต่ก็จะตามตัวเราจิตเราไปจนถึงชาติหน้า การที่เรา ทำบุญแล้วหวังผลมากไปก็ไม่ดี ติดตามตัว  เราควรรู้ว่ากรรมเก่าเราก็มีและส่ง ผลอยู่เนืองๆ บางคนทำดีไม่ได้ดีก็ท้อ อาตมาไม่อยากให้ญาติโยม ท้อแท้และสิ้นหวัง เราเชื่อในผลกรรมดีเถิด เชื่อในผลบุญอย่างน้อย การทำบุญกุศลทุกครั้ง จิตใจเราก็จะมีความสุข มีความปีติในใจของ
 

Comment

Comment:

Tweet